വിമീഷ് മണിയൂര്‍ എഴുതിയ കവിത ചില്ലത്തരം

പാലം കടന്ന്

മൂന്നാം മുക്കിൽ

റോഡിനോട് ചേർന്നുള്ള

കശുമാവിലെ

പന്ത്രണ്ടാം നമ്പർ ചില്ലയ്ക്ക്

ആശങ്ക പൂത്തു

വിരിഞ്ഞുവന്നപ്പോൾ

കശുവണ്ടി ആദ്യവും

ശേഷം അതിന്റെ മാങ്ങയും

ചെയ്തു വന്നപ്പോൾ

തലതിരിഞ്ഞുപോയതോർത്ത്

വേഗത്തിൽ രാത്രി വരണമേയെന്നും

രാത്രിയിൽ കൊടുങ്കാറ്റടിക്കണമേയെന്നും

അത് പ്രാർത്ഥിച്ചു

കശുമാവ് ഇതറിഞ്ഞാലുള്ള

ഗുരുതരാവസ്ഥ

ആലോചിക്കുന്തോറും

ചില്ലയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ കുത്തലെടുത്തു

പൂത്ത സമയത്ത് തന്നെ

വിരിയാനുള്ളതിനോടും

വിരിയുന്നതിന് മുമ്പെ

കൊഴിയാനുള്ളതിനോടും

എല്ലാ നിയമവശങ്ങളും

ആചാരപ്രകാരം

തത്ത പറയുന്നതുപോലെ

പറഞ്ഞുകൊടുത്തതാണ്

എന്നിട്ടും എന്തിനാണിങ്ങനെ

പറയിപ്പിക്കുന്നതെന്ന്

അതിനു മനസ്സിലായില്ല

വൈകുന്നേരത്തെ

ബാങ്കുവിളി കേട്ടപ്പം

അതിനല്പം ആശ്വാസമായി

ഈ നേരംവരെ ഒരുത്തനും കണ്ടിട്ടില്ല

വാഹനങ്ങളുടെ ഒരുനിര കണ്ടപ്പോൾ

ഏതെങ്കിലുമൊരുത്തൻ പറന്ന് വന്ന്

തന്റെ നടുപ്പുറത്ത് കുത്തിയെങ്കിൽ

എന്ന് അതാഗ്രഹിച്ചു

വാഹനങ്ങളുടെ അനുസരണയിൽ

മനുഷ്യർ എത്ര മാറിപ്പോയെന്ന്

അത് ആധിപൂണ്ടു

രാത്രി ഒരിലയും അനങ്ങിയില്ല

ഒരോന്നാലോചിച്ച്

ചില്ല വിയർത്തുകുളിച്ചു

നിലാവിൽ അണ്ടിക്കുതാഴെ

തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന കശുമാങ്ങയെ

ശപിച്ചുനോക്കിയാലോ

എന്നതിനു തോന്നി

പരിചയമുള്ള ഏതെങ്കിലും

വവ്വാലുകളെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ

കാര്യം പറയാമായിരുന്നെന്ന്

അതാശ്വസിച്ചു

പുലരുന്നതിനു വരെ

മഷിയിടാൻപോലും

ഒരെണ്ണം തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല

വരുന്ന പകലിൽ

സൂര്യനും ഭൂമിക്കുമിടയിൽ

ഏതെങ്കിലും വാൽനക്ഷത്രം വന്നുനിന്ന്

വെളിച്ചം മുഴുവൻ ബ്ലോക്കാവണേ എന്ന്

ഉള്ളുരുകിയതും ഒരു കാറ്റടിച്ചു.