സൂര്യകാന്തിച്ചെടി നടുമ്പോൾ

പടിക്കലയൽക്കാരൻ

അമരൻ മഹാകവി.

കവിതയെങ്ങാൻ കണ്ടിട്ടോ

അതിസാഹസമീവിധം

പഴയൊരാച്ചെടിയീപ്പുത്തൻ

തടത്തിൽ നട്ടുനനയ്ക്കുവാൻ?

കവിത കാണും മുൻപേ

ചുവപ്പിനെക്കാൾ ചെമപ്പാകും

സൂര്യകാന്തിച്ചോട്ടിലിട്ട

കസാലയിൽ വിരിഞ്ഞ

“അന്തം കുന്തം മട്ടിൽ കഥ”

പറഞ്ഞ അച്ഛനെയോർത്ത്

ചെടിനടുന്നു ഞാൻ

പൂ വിടർന്നാലൊരു കുഞ്ഞാവാൻ

ഇമ്മട്ടിലൊരു കഥയോ?

ആശ്ചര്യമൂറുന്നു

ഒരേയൊരു ‘ജി’

കഥയതീവിധം

വേനലവധി രാത്രി

സൂര്യകാന്തിച്ചോട്ടിലിരുന്ന്

മെനയുന്നതോരോന്ന് ദിനംതോറും

“ദൂരയുള്ളൊരു വീടിന്റെ വെളിച്ചം.

ഇടത്തോട്ട് പോയത് മല്ലിക

വലത്തോട്ട് പോയത് രേണുക

ആകാശത്തുള്ളത് അമ്പിളി”

കഥ കേട്ടു ചിരിക്കുന്നു

ആദ്യം കാവ്യാത്മനും

പിന്നെയീ ഞാനും.