രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷമാണ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ (യു.എസ്) ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒരു നിർണായക ശക്തിയായി ഉയർന്നുവന്നത്. അതോടെ അവരുടെ വിദേശനയത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി പശ്ചിമേഷ്യ മാറി. എണ്ണയുടെ അക്ഷയഖനിയായ, തന്ത്രപ്രധാനമായ ഈ ഭൂപ്രദേശം കഴിഞ്ഞ 80 വർഷമായി അമേരിക്കൻ സൈനിക, രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക ഇടപെടലുകളുടെ പ്രധാന ഭൂമികയാണ്. ഊർജസ്രോതസ്സുകളുടെ സുഗമമായ ഒഴുക്ക് ഉറപ്പാക്കുക, ഇസ്രയേലിന്റെ സുരക്ഷ സംരക്ഷിക്കുക, മേഖലയിൽ തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം നിലനിർത്തുക എന്നീ മൂന്ന് അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് അമേരിക്കയുടെ പശ്ചിമേഷ്യൻ നയം രൂപപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ, ജനാധിപത്യ സംരക്ഷണം, ഭീകരവാദ നിർമാർജനം തുടങ്ങിയ ലേബലുകളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഈ ഇടപെടലുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ പശ്ചിമേഷ്യയെ കൂടുതൽ അസ്ഥിരതയിലേക്കും രക്തച്ചൊരിച്ചിലിലേക്കും തള്ളിവിടുകയായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് തങ്ങളുടെ സ്വാധീനപരിധിയിലുള്ള ലാറ്റിനമേരിക്കയിൽ ഇതേപ്പോലെ സൈനിക ഇടപെടലുകൾക്ക് അമേരിക്ക മുതിരാത്തത്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം അമേരിക്കൻ വിദേശനയത്തിന്റെ കാപട്യവും സാമ്രാജ്യത്വ താല്പര്യങ്ങളും തുറന്നുകാട്ടും.
ശീതയുദ്ധവും എണ്ണയുടെ രാഷ്ട്രീയവും
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷം യൂറോപ്യൻ കൊളോണിയൽ ശക്തികൾ ദുർബലമായപ്പോൾ രൂപപ്പെട്ട അധികാര ശൂന്യതയിലേക്കാണ് അമേരിക്കയും സോവിയറ്റ് യൂണിയനും കടന്നുവരുന്നത്. പശ്ചിമേഷ്യയിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വാധീനം തടയുക എന്നതായിരുന്നു ശീതയുദ്ധകാലത്തെ അമേരിക്കൻ നയത്തിന്റെ കാതൽ. ഇതിനായി, ജനാധിപത്യവിരുദ്ധവും ഏകാധിപത്യപരവുമായ ഭരണകൂടങ്ങളെപ്പോലും പിന്തുണയ്ക്കാൻ അമേരിക്ക മടിച്ചില്ല. 1953-ൽ ഇറാനിൽ ജനാധിപത്യപരമായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രധാനമന്ത്രി മുഹമ്മദ് മൊസാദിക്കിനെ സി.ഐ.എയുടെ സഹായത്തോടെ അട്ടിമറിച്ചത് ഇതിന്റെ ആദ്യത്തേയും ഏറ്റവും കുപ്രസിദ്ധവുമായ ഉദാഹരണമാണ്. ഇറാന്റെ എണ്ണ വ്യവസായം ദേശസാൽക്കരിക്കാനുള്ള മൊസാദിക്കിന്റെ ശ്രമമാണ് അമേരിക്കയെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. ഇറാനിയൻ എണ്ണയുടെ 84 ശതമാനം വരുമാനം ബ്രിട്ടീഷ് കമ്പനി എടുക്കുകയും ഇറാന് വെറും 16 ശതമാനം മാത്രം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അനീതി അവസാനിപ്പിക്കാനായിരുന്നു മൊസാദ്ദെഗിന്റെ ശ്രമം. CIA-യും ബ്രിട്ടീഷ് ചാരസംഘടനയായ MI6-നും സംയുക്തമായി നടത്തിയ ഓപ്പറേഷൻ അജാക്സിലൂടെയായിരുന്നു അന്ന് ഇറാനിലെ ജനാധിപത്യ ഭരണത്തെ അട്ടിമറിച്ചത്. ഇറാനിയൻ രാഷ്ട്രീയക്കാരേയും സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥരേയും കൈക്കൂലി കൊടുത്ത് കൂടെ കൂട്ടി തെരുവിൽ അക്രമം നടത്താൻ ആൾക്കൂട്ടങ്ങളെ വാടകക്കെടുത്തുമൊക്കെയായിരുന്നു അന്നത്തെ ലക്ഷ്യം കൈവരിച്ചത്. മൊസാദ്ദെഗിനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ചുമത്തി ജീവപര്യന്തം വീട്ടുതടങ്കലിൽ പാർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഷാ മുഹമ്മദ് റെസ പഹ്ലവിയെ അധികാരത്തിൽ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. പാരിതോഷികമായി ഷാ ഇറാനിയൻ എണ്ണയുടെ 40 ശതമാനം അമേരിക്കൻ കമ്പനികൾക്ക് നൽകി.
1945-ൽ സൗദി അറേബ്യയിൽ വൻതോതിലുള്ള എണ്ണ നിക്ഷേപം കണ്ടെത്തിയതും, അന്നത്തെ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഡി. റൂസ്വെൽറ്റ് സൗദി ഭരണാധികാരി അബ്ദുൽ അസീസ് ഇബ്ൻ സൗദുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തിയതും പശ്ചിമേഷ്യൻ എണ്ണയും അമേരിക്കൻ ദേശീയ സുരക്ഷയും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തിന് അടിത്തറയിട്ട നീക്കങ്ങളായിരുന്നു. ഈ ബന്ധം ‘എണ്ണയ്ക്ക് പകരം സുരക്ഷ’ എന്ന സമവാക്യത്തിൽ ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ എണ്ണപ്പാടങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം ഏതെങ്കിലും ബാഹ്യശക്തിയുടെ കൈകളിലെത്തുന്നത് അമേരിക്കയുടെ സുപ്രധാന താല്പര്യങ്ങൾക്കെതിരായ കടന്നാക്രമണമായി കണക്കാക്കുമെന്ന് 1980-ൽ പ്രസിഡന്റ് ജിമ്മി കാർട്ടർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ‘കാർട്ടർ ഡോക്ട്രിൻ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ നയം, പേർഷ്യൻ ഗൾഫിൽ സൈനികമായി ഇടപെടാനുള്ള അമേരിക്കയുടെ അവകാശത്തിന് ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരം നൽകി. പിൽക്കാലത്ത്, റീഗൻ ഭരണകൂടം ഈ നയം ആഭ്യന്തര ഭീഷണികൾക്കുകൂടി ബാധകമാക്കിയതോടെ, മേഖലയിലെ ഏത് ഭരണമാറ്റത്തിലും ഇടപെടാനുള്ള ലൈസൻസായി അത് മാറി.
ഇസ്രയേൽ-പലസ്തീൻ സംഘർഷവും അമേരിക്കൻ നിലപാടും
പശ്ചിമേഷ്യയിലെ അമേരിക്കൻ നയത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം ഇസ്രയേലിനുള്ള അചഞ്ചലമായ പിന്തുണയാണ്. 1948-ൽ ഇസ്രയേൽ രൂപീകൃതമായതു മുതൽ അമേരിക്കയുടെ ശക്തമായ പിന്തുണ ഇസ്രയേലിനുണ്ട്. 1973-ലെ യോം കിപ്പൂർ യുദ്ധത്തിനുശേഷം ഈ ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢമായി. ഇസ്രയേലിന് വൻതോതിലുള്ള സൈനിക, സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങൾ നൽകുന്നതിലും ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിൽ ഇസ്രയേലിനെതിരായ പ്രമേയങ്ങളെ വീറ്റോ ചെയ്യുന്നതിലും അമേരിക്ക എന്നും പ്രത്യേക താല്പര്യം കാണിച്ചിരുന്നു.
അറബ്-ഇസ്രയേൽ സംഘർഷത്തിൽ ഒരു ‘സമാധാന ദൂതൻ’ ആയി സ്വയം അവതരിക്കുമ്പോഴും അമേരിക്കയുടെ നിലപാടുകൾ എപ്പോഴും ഇസ്രയേലിന് അനുകൂലമായിരുന്നു. 1978-ലെ ക്യാമ്പ് ഡേവിഡ് ഉടമ്പടി, 2020-ലെ അബ്രഹാം കരാറുകൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഇസ്രയേലിന്റെ പ്രാദേശിക മേൽക്കോയ്മ ഉറപ്പിക്കുന്നതിനും പലസ്തീൻ ജനതയുടെ അവകാശങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതിനും മാത്രമേ ഉപകരിച്ചുള്ളൂ എന്ന് വിമർശകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. പലസ്തീൻ ജനതയുടെ സ്വയം നിർണയാവകാശത്തേയും രാഷ്ട്ര രൂപീകരണത്തേയും നിരാകരിക്കുന്ന ഈ പക്ഷപാതപരമായ നിലപാട് മേഖലയിലെ അമേരിക്കൻ വിരുദ്ധതയുടെ പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്നാണ്.
യുദ്ധങ്ങളുടെ പരമ്പര: ഇറാഖ് മുതൽ അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ വരെ
ശീതയുദ്ധാനന്തരം, പശ്ചിമേഷ്യയെ തങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പുനർനിർമ്മിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ അമേരിക്ക ഊർജിതമാക്കി. ഇത് മേഖലയെ പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട യുദ്ധങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവിടുകയായിരുന്നു.
ഇറാൻ-ഇറാഖ് യുദ്ധം (1980-88): 1979-ലെ ഇസ്ലാമിക വിപ്ലവത്തിനുശേഷം ഇറാനിൽ അധികാരത്തിൽ വന്ന ആയത്തൊള്ള ഖൊമേനിയുടെ ഭരണകൂടത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്താൻ, ഇറാഖ് ഭരണാധികാരി സദ്ദാം ഹുസൈനെ അമേരിക്ക പിന്തുണച്ചു. രാസായുധങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മാരകായുധങ്ങൾ സദ്ദാം ഉപയോഗിച്ചപ്പോൾ അമേരിക്ക കണ്ണടച്ചു.
ഇറാഖ്-കുവൈറ്റ് യുദ്ധം (1990-91):എന്നാൽ, കുവൈറ്റിലെ എണ്ണപ്പാടങ്ങൾ ലക്ഷ്യമിട്ട് സദ്ദാം നടത്തിയ അധിനിവേശം അമേരിക്കയുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ തെറ്റിച്ചു. ‘ഓപ്പറേഷൻ ഡെസേർട്ട് സ്റ്റോം’ എന്ന പേരിൽ നടത്തിയ സൈനിക നടപടിയിലൂടെ അമേരിക്ക കുവൈറ്റിനെ മോചിപ്പിച്ചു. ലക്ഷ്യം കുവൈറ്റിന്റെ പരമാധികാര സംരക്ഷണം എന്നതിലുപരി, എണ്ണ വിതരണശൃംഖലയുടെ നിയന്ത്രണം തങ്ങളുടെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കുക എന്നതായിരുന്നു.
അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ (2001-2021): 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ലെ ഭീകരാക്രമണത്തിന് മറുപടിയായി ആരംഭിച്ച അഫ്ഗാൻ യുദ്ധം അമേരിക്കയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ യുദ്ധമായി മാറി. താലിബാനെ തുരത്തി അൽ-ഖ്വയ്ദയെ നശിപ്പിക്കുക എന്ന പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യത്തിൽനിന്ന് വ്യതിചലിച്ച്, പാശ്ചാത്യ മാതൃകയിലുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രം നിർമിക്കാനുള്ള ശ്രമമായി അത് മാറി. ഇരുപത് വർഷത്തെ സൈനിക സാന്നിധ്യത്തിനും ട്രില്യൺ കണക്കിന് ഡോളർ ചെലവഴിച്ചതിനും ശേഷം, അമേരിക്കൻ സൈന്യം പിൻവാങ്ങിയപ്പോൾ താലിബാൻ വീണ്ടും അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു. ഇത് അമേരിക്കൻ ‘രാഷ്ട്രനിർമാണ’ പദ്ധതിയുടെ സമ്പൂർണ പരാജയമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
ഇറാഖ് അധിനിവേശം (2003)
സദ്ദാം ഹുസൈന്റെ കൈവശം സർവനാശം വിതയ്ക്കുന്ന ആയുധങ്ങൾ (Weapons of Mass Destruction) ഉണ്ടെന്ന വ്യാജാരോപണം ഉന്നയിച്ചാണ് അമേരിക്ക 2003-ൽ ഇറാഖ് ആക്രമിച്ചത്. സദ്ദാമിനെ പുറത്താക്കിയെങ്കിലും ഇറാഖ് ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലേക്കും വംശീയ സംഘർഷങ്ങളിലേക്കും കൂപ്പുകുത്തി. ഈ അധികാരശൂന്യതയിലാണ് ഐസിസ് (ISIS) പോലുള്ള ഭീകരസംഘടനകൾ തഴച്ചുവളർന്നത്. ലക്ഷക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരുടെ മരണത്തിനും ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പൂർണ തകർച്ചയ്ക്കും വഴിവെച്ച ഈ അധിനിവേശം, അമേരിക്കൻ ഇടപെടലുകളുടെ ഏറ്റവും വിനാശകരമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ യു.എസ്സിന് സ്വാധീനമുള്ള സംവിധാനത്തിലാണ് ഇറാഖിലെ ഭരണം.
അറബ് വസന്തവും പരാജയപ്പെട്ട ഇടപെടലുകളും: ലിബിയയും സിറിയയും
2011-ൽ അറബ് ലോകത്ത് അലയടിച്ച ‘അറബ് വസന്തം’ എന്ന ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളേയും തങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ അമേരിക്ക ശ്രമിച്ചു.
ലിബിയ (2011): മുഅമ്മർ ഗദ്ദാഫിക്കെതിരായ പ്രക്ഷോഭത്തെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ട് അമേരിക്കയും നാറ്റോ സഖ്യകക്ഷികളും ലിബിയയിൽ സൈനികമായി ഇടപെട്ടു. ഗദ്ദാഫിയുടെ പതനത്തിനുശേഷം രാജ്യം അരാജകത്വത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു. ആയുധധാരികളായ വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകൾ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ലിബിയ ഒരു പരാജയപ്പെട്ട രാഷ്ട്രമായി മാറി. നേരത്തെ ഗദ്ദാഫിയുടെ കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ ഒരു കേന്ദ്രീകൃത ഭരണസംവിധാനം ലിബിയയിൽ ഇപ്പോൾ നിലവിലില്ല. പടിഞ്ഞാറൻ ലിബിയ തുർക്കിയുടെ സ്വാധീനവലയത്തിൽ അബ്ദുൽ ഹാമിദ് പ്രധാനമന്ത്രിയായുള്ള സർക്കാരാണെങ്കിൽ കിഴക്കൻ ലിബിയ റഷ്യയുടേയും ഈജിപ്തിന്റേയും സ്വാധീനവലയത്തിൽ ലിബിയൻ നാഷനൽ ആർമിയുടെ ഭരണത്തിന്റെ കീഴിലാണ്.
സിറിയ (2011 മുതൽ ഇന്നുവരെ) ബഷർ അൽ-അസദിന്റെ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ പോരാടുന്ന ‘മിതവാദി’കളായ വിമതർക്ക് ആയുധവും പരിശീലനവും നൽകിയാണ് അമേരിക്ക സിറിയൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിൽ ഇടപെട്ടത്. എന്നാൽ, ഈ നയം യുദ്ധം കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുകയും ഐസിസിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. അസദിനെ പുറത്താക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം പരാജയപ്പെട്ടെന്നു മാത്രമല്ല, റഷ്യയുടേയും ഇറാന്റേയും സ്വാധീനം മേഖലയിൽ വർദ്ധിക്കുകയും അവരുടെ പിന്തുണയോടെ ബഷർ അൽ അസദിന്റെ ഭരണം തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു.
എന്തുകൊണ്ട് പശ്ചിമേഷ്യ?
ഇവിടെയാണ് നിർണായകമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. തൊട്ടടുത്ത ലാറ്റിനമേരിക്കയിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ താല്പര്യങ്ങളുണ്ട്. അവിടെയുള്ളത് അമേരിക്കൻ വിരുദ്ധ ഭരണകൂടങ്ങളാണ്. കൂടാതെ മയക്കുമരുന്ന് കാർട്ടലുകളും കുടിയേറ്റ പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ട്. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ലാറ്റിനമേരിക്കയിൽ ഇറാഖിലോ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലോ നടത്തിയതുപോലുള്ള സൈനിക അധിനിവേശങ്ങൾക്ക് അമേരിക്ക മുതിരാത്തത്?
ഉത്തരം ലളിതമാണ്: താല്പര്യങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിലുള്ള വ്യത്യാസം. ലാറ്റിനമേരിക്കയെ അമേരിക്ക കാണുന്നത് തങ്ങളുടെ ‘പിന്നാമ്പുറം’ (backyard) ആയാണ്. മൺറോ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ കാലം മുതൽ, ഈ മേഖലയിലെ ഇടപെടലുകൾ പ്രധാനമായും സാമ്പത്തിക ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കാനും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പോലുള്ള തങ്ങൾക്ക് ഹിതകരമല്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താനും മയക്കുമരുന്ന് കടത്തും കുടിയേറ്റവും പോലുള്ള ആഭ്യന്തരപ്രശ്നങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും വേണ്ടിയായിരുന്നു. ഗ്വാട്ടിമാല, ചിലി, നിക്കരാഗ്വ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നടന്ന സി.ഐ.എയുടെ അട്ടിമറികൾ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. ഇവ പലപ്പോഴും നേരിട്ടുള്ള സൈനിക ഇടപെടലുകളേക്കാൾ രഹസ്യവും പരോക്ഷവുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ, പശ്ചിമേഷ്യയുടെ കാര്യം വിഭിന്നമാണ്. ഇവിടുത്തെ താല്പര്യങ്ങൾ അമേരിക്കയുടെ ആഗോള മേധാവിത്വവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
1. ആഗോള ഊർജ സുരക്ഷ: ലോകത്തിലെ എണ്ണയുടേയും പ്രകൃതിവാതകത്തിന്റേയും സിംഹഭാഗവും പശ്ചിമേഷ്യയിലാണ്. ഈ ഊർജ സ്രോതസ്സുകളുടെ നിയന്ത്രണം ആഗോള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയേയും അതുവഴി അമേരിക്കൻ ആധിപത്യത്തേയും നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള താക്കോലാണ്. ‘എണ്ണ ദൗർലഭ്യം’ എന്ന ആശയം നിരന്തരം ഉയർത്തിക്കാട്ടി, ഈ മേഖലയിലെ സൈനിക സാന്നിധ്യത്തെ അമേരിക്ക ന്യായീകരിക്കുന്നു.
2. തന്ത്രപരമായ സ്ഥാനം: യൂറോപ്പ്, ഏഷ്യ, ആഫ്രിക്ക എന്നീ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളുടെ സംഗമസ്ഥാനമായ പശ്ചിമേഷ്യയുടെ ഭൗമതന്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം വളരെ വലുതാണ്.
3. ആഗോള ഭീകരവാദം: *9/11-നു ശേഷം, ആഗോള ഭീകരവാദത്തിനെതിരായ യുദ്ധത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി പശ്ചിമേഷ്യയെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്, സൈനിക ഇടപെടലുകൾക്ക് ആഭ്യന്തരവും അന്തർദേശീയവുമായ പിന്തുണ നേടാൻ അമേരിക്കയെ സഹായിച്ചു.
ചുരുക്കത്തിൽ, ലാറ്റിനമേരിക്കയിലെ പ്രശ്നങ്ങളെ പ്രാദേശിക ഭീഷണികളായി കാണുമ്പോൾ, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഭവവികാസങ്ങളെ തങ്ങളുടെ ആഗോള സാമ്രാജ്യത്വ പദ്ധതികൾക്കുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഭീഷണിയായാണ് അമേരിക്ക കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ട്രില്യൺ കണക്കിന് ഡോളറും ലക്ഷക്കണക്കിന് സൈനികരുടെ ജീവനും ഹോമിക്കാൻ അമേരിക്ക തയ്യാറാകുന്നത്.
പശ്ചിമേഷ്യയിലെ 80 വർഷത്തെ അമേരിക്കൻ ഇടപെടലുകളുടെ ബാക്കിപത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: അത് പരാജയങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയാണ്. ജനാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനോ സ്ഥിരത കൊണ്ടുവരാനോ ഭീകരവാദം തുടച്ചുനീക്കാനോ ഈ ഇടപെടലുകൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മറിച്ച്, അത് നിലവിലുള്ള സംഘർഷങ്ങളെ കൂടുതൽ വഷളാക്കുകയും പുതിയ ഭീകരസംഘടനകൾക്ക് ജന്മം നൽകുകയും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം തകർക്കുകയും ചെയ്തു. ഊർജ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ മേഖലയെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അരക്ഷിതമായ സ്ഥലമാക്കി മാറ്റി.
അമേരിക്കൻ ഷെയ്ൽ എണ്ണയുടെ ഉല്പാദനം വർദ്ധിച്ചതും ചൈനയുമായുള്ള മത്സരത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടിവരുന്നതും പശ്ചിമേഷ്യയിലെ അമേരിക്കൻ താല്പര്യങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്തുമോ എന്ന് കണ്ടറിയണം. എന്നാൽ, എണ്ണയിലും ആയുധത്തിലും ആധിപത്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു വിദേശനയ പാരമ്പര്യം അത്ര എളുപ്പത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടത്തിന് കഴിയുമോ എന്നത് സംശയമാണ്.
പശ്ചിമേഷ്യൻ ജനതയുടെ ചോരയും കണ്ണീരും വീണ മണ്ണിൽ തങ്ങളുടെ അധിനിവേശ സ്വപ്നങ്ങളും സാമ്രാജ്യത്വ താല്പര്യങ്ങളും നിലനിർത്താൻ അമേരിക്ക ഇനിയും ശ്രമിച്ച്ു കൊണ്ടേയിരിക്കും എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് ഇസ്രയേലുമായി കൈകോർത്ത് ഇറാനെ നേരിട്ട് ആക്രമിച്ച ഇപ്പോഴത്തെ യുദ്ധം. ചോരയുടെ മണം മാറാത്ത ഈ മണ്ണിൽ വീണ്ടും തങ്ങളുടെ സൈനിക ബൂട്ടുകൾ പതിപ്പിക്കാൻ ലോകരാജ്യങ്ങളെ ധിക്കരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്ക ഇപ്പോൾ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. സാമ്രാജ്യത്വശക്തികൾ ഇനിയെങ്കിലും യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കണം. എണ്ണ പശ്ചിമേഷ്യയുടേതാണ്. അവരെവെച്ച് ഇനിയും കളിക്കരുത്. എണ്ണകൊള്ളയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ കളി എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവസാനിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ പശ്ചിമേഷ്യ മാത്രമല്ല, ലോകം മുഴുവൻ ഇതിന്റെ ദുരിതം പേറേണ്ടിവരും.
Subscribe to our Newsletter to stay connected with the world around you
Follow Samakalika Malayalam channel on WhatsApp
Download the Samakalika Malayalam App to follow the latest news updates