വിനോദ് ശങ്കരൻ എഴുതിയ മൂന്നു കവിതകള്‍

യാദൃച്ഛികത

അലക,ളനേകമുള്ള ഒരാന്തൽ

അവിശ്വാസിക്കു പിറക്കുന്ന ഉണ്ണിയേശു.

ഇടിവെട്ടിമുളച്ച കൂണിന്റെ, അകത്തെ

മുഴക്കം, പുറത്തെ ശാന്തത.

മൂക്കത്ത് വിരൽവച്ചുപോവും,

മുൻപത്തെ മുന്തിയ സന്ദർഭങ്ങളെല്ലാം

ഓർമ്മത്തൊട്ടിലിൽ നവജാത നൈർമല്യം.

ഇടയ്ക്ക് വന്നു പോകുന്നെന്നേയുള്ളൂ

ഇവിടുത്തുകാരല്ല പക്ഷേ.

2

കളഞ്ഞുപോയതെന്തോ

കടൽ, നറുംനീല

തീരത്ത് അവൾ

കളഞ്ഞുപോയതെന്തോ

കണ്ണിൽപ്പെട്ടമാതിരി

കടും നോട്ടം

കുതിച്ചുവന്നൊരു തിര

പാദമുരുമ്മി തിരിച്ചുപോകെ-

യതിൻ തുമ്പൊന്നെടുത്ത-

വ,ളരയിൽ തിരുകി

പിന്നിലൂടെ ചുറ്റി

വിരലിടയിൽ നന്നേ മെരുക്കി,

തിരയായ തിരയെല്ലാം

ഞൊടിയിടകൊണ്ടു ഞൊറിവെച്ചിട്ടവൾ

നാഭിക്കീഴെ താഴ്ത്തി.

കടൽ അവളുടെ നീലസാരി

3

മടുപ്പു തോന്നുമ്പോൾ

കവികൾ, മരണത്തെ ഒട്ടുമേ

ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവർ

മടുപ്പു തോന്നുമ്പോൾ, നിത്യമായ

ഉറക്കത്തെ വിളിച്ചുവരുത്തി ഒരു നീണ്ട

യാത്ര പോകുന്നു

നൂറ്റാണ്ടുകളായി കൈമാറിക്കിട്ടിയ

പ്രൗഢവും തെളിച്ചവുമുള്ള

ഒരു വിളക്ക് കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്

തിരിച്ചെത്തുംവരെ കുഴിമാടത്തിന്

മരണത്തെ കാവൽ

നിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ