മഴവില്ലു തൂര്‍ന്ന 
വാലുനീട്ടി
വസന്തം വരഞ്ഞ
ചിറകുകള്‍ വിരിച്ച്
ആകാശത്തന്നു നമ്മള്‍
വെള്ളിനീലക്കെട്ടുകളില്‍ കൊത്തി 
കൊക്കിലന്തി ചോപ്പിച്ചു.

പൊടുന്നനെ
നെഞ്ചിന്‍കൂടാരങ്ങള്‍ 
പൊട്ടിവിറച്ച്
നമ്മുടെ
വാനോത്തീടിരു
കവിളാകാശവും 
വീര്‍ത്തൊലിച്ചു 
സങ്കടം പെയ്തു.

ഉടലു നനഞ്ഞൊട്ടി 
കനംതൂങ്ങി
ചോരയോട്ടം നിലച്ച -
ടിവയറു തണുത്തുറഞ്ഞു
കൂപ്പുകുത്തി നമ്മള്‍ 
കൂരമ്പായ്.

തരിശുനിലത്തിലൊടുക്കത്തെ ശ്വാസത്തിനായ്
ഹൃദയം പിടഞ്ഞ്
കൃഷ്ണമണികള്‍ തുറിക്കുമ്പോള്‍
വാനോത്തി 
കണ്ണീരായ് ചോരും
നനവുള്ളൊരാകാശം!

ജീവന്റെ ഈര്‍പ്പം ശ്വസിച്ച്;
പൂവാലും ചിറകും നീര്‍ത്തി,
തണുപ്പിന്‍ സാന്ദ്രതയിലൊഴുകി 
കണ്ണുമിഴിച്ചു.

അന്തിവണക്കമായി,
കൂട്ടംകൂടി
വാനോത്തിക്കു 
ചുണ്ടുകള്‍ കൂപ്പി,
നക്ഷത്രത്തിന്നോര്‍മ്മ
നട്ടെല്ലിലൊരു
ഇരുട്ടിന്‍ പൊട്ടു വരഞ്ഞു.

പരന്നൊഴുകും ആകാശത്തില്‍
ഓര്‍മ്മയുടെ ഓരോ അറയിലും
ചെകിളകള്‍ വിടര്‍ത്തുമ്പോള്‍
വാനോത്തീടെ ചുടുനിശ്വാസം.