ഇന്നലത്തെ

പകൽമയക്കത്തിലെൻ്റെ

പുരവാതിലിലാരോ

മുട്ടി വിളിച്ചു.

വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ

മഞ്ഞ് പുതച്ച ഉദ്യാനത്തിലെ

ഒരു പൂവ്

എൻ്റെ കണ്ണുകളെ

അതിൻ്റെ മൃദു ദലങ്ങളിൽ

കോർത്ത് നിർത്തി!

മിഴിയോരങ്ങളും

കരവല്ലരികളുമിളക്കി,

പരിമളം പരത്തി,

ഒരു ലാസൃനർത്തകിയായ്

അതെൻ്റെ പ്രജ്ഞയെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു;

പരാഗങ്ങൾ പാറിച്ച്

എന്നിലജ്ഞാതമേതോ

പുളകങ്ങൾ തീർത്തു,

പിന്നെ ഒന്നല്ലൊരായിരം

ശലഭങ്ങളായ് വന്നെൻ്റെ

മുറ്റത്ത് വർണ്ണമാരി നിറച്ചു.

ആ മഴ കണ്ടു ഞാനാനന്ദ

കുളിരു കൊണ്ടു.

മയക്കം വിട്ടുണർന്നപ്പോളൊരു

പുള്ളിമാൻ കുഞ്ഞ്

എന്നുള്ളത്തിൽ

തുള്ളിക്കളിക്കുന്നു;

മഞ്ഞലിഞ്ഞൊരു സ്ഫടിക

കുഞ്ഞരുവിയുടെ

കളകളം ഒഴുകി വരുന്നു;

ഒരു കുയിലെൻ്റെ ഉള്ളിലെ

ചില്ലയിലിരുന്ന് പാടിയ

തേനൂറും പാട്ടിൻ്റെ പല്ലവിക്ക്

ഏതോ ഒരു കുരുന്നനുപല്ലവി

കേൾക്കുന്നു;

എന്നിലാകെ കുതൂഹലമേറുന്നു.!

എൻ്റെ ഉള്ളിലൊരു

സന്ദേഹമൂറുന്നു!

ഓമലേ..കവിതക്കുരുന്നേ..

എൻ്റെ വാതിലിൽ മുട്ടിയതിന്നലെ

നീയായിരുന്നുവോ?!