പടിയിറങ്ങുന്നത് ആയിരത്താണ്ടുകളുടെ പാരമ്പര്യത്തിലേക്ക്; തൃശ്ശൂരിലെ ബ്രഹ്മസ്വം മഠത്തിലെ അപൂർവ്വ വേദജീവിതം

തൃശ്ശൂർ: പടിക്കെട്ടുകൾ ഓരോന്നായി ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ കേൾക്കാം, നീട്ടിയും കുറുക്കിയുമുള്ള ആ പവിത്രമായ വേദ ജപം. തിരക്കേറിയ നഗരകോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ആയിരത്താണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള, കാലം തൊടാത്ത ഒരു മഹാപാരമ്പര്യത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന കുളിരാർന്ന അനുഭവമാണ് തൃശ്ശൂർ ബ്രഹ്മസ്വം മഠം ഓരോ സഞ്ചാരിക്കും സമ്മാനിക്കുന്നത്. തൃശ്ശൂർ നഗരമധ്യത്തിൽ അരയാലിലകൾ തണൽവിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഈ പ്രശാന്തസുന്ദരമായ മഠത്തിന് പറയാനുള്ളത് ജനാധിപത്യത്തിനും എത്രയോ മുൻപുള്ള സംസ്കാരത്തിന്റെ കഥയാണ്.

ശ്രീശങ്കരാചാര്യരുടെ പ്രമുഖ ശിഷ്യനായ ഹസ്താമലകൻ സ്ഥാപിച്ചതാണ് ബ്രഹ്മസ്വം മഠം. ശങ്കരശിഷ്യന്മാരായ പത്മപാദൻ സ്ഥാപിച്ച തെക്കേമഠവും, തോടകാചാര്യൻ സ്ഥാപിച്ച ഇടയിൽ മഠവും, സുരേശ്വരാചാര്യർ സ്ഥാപിച്ച നടുവിൽ മഠവും ഇവിടെ ഒരൊറ്റ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ ഇന്നും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ലോകത്ത് മറ്റെവിടെയും കാണാൻ കഴിയാത്ത അത്യപൂർവ്വമായ ഒരു സാംസ്കാരിക മഹാവിസ്മയമാണിത്. ശങ്കരപരമ്പര അനുസരിച്ചു തന്നെയുള്ള ആചാരവിധികളും വേദപഠനവുമാണ് ആയിരത്താണ്ടുകളായി ഇവിടെ മുടക്കമില്ലാതെ തുടരുന്നത്. മഠങ്ങളോട് ചേർന്നുള്ള വിശാലമായ പടിഞ്ഞാറെ ചിറയിലെ കുഞ്ഞോളങ്ങൾ പോലും ഈ ശാന്തിമന്ത്രങ്ങൾ കേട്ടുണരുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് തോന്നിച്ചാൽ അതിൽ അത്ഭുതമില്ല.

എട്ടാം വയസ്സിലെ പടിയിറക്കം; ബ്രഹ്മപദം തേടുന്ന ബാല്യം

ബാല്യകുതൂഹലങ്ങൾ വിട്ടുമാറാത്ത ഇരുപതോളം ഉണ്ണികളാണ് മഠത്തിൽ ചിട്ടയായ വേദപഠനവുമായി കഴിയുന്നത്. കേവലം എട്ടുവയസ്സിൽ മഠത്തിൽ ചേരുന്നതോടെ ഇവരുടെ ജീവിതശൈലി തന്നെ പൂർണ്ണമായി മാറിപ്പോകുന്നു. സാധാരണ കുട്ടികൾ ആസ്വദിക്കുന്ന കളികളും സൌഭാഗ്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ഇവർ തേടുന്നത് ബ്രഹ്മപദമാണ്. ആധുനിക സമൂഹത്തിന് നടുവിൽ, എന്നാൽ ആ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ആത്മീയമായി ഇത്രയും അകന്ന് ഒരു ജീവിതം; അത് കണ്ടാൽ മാത്രമേ വിശ്വസിക്കാനാവൂ.

ഒറ്റത്തോർത്ത് മാത്രമാണ് ഇവരുടെ വേഷം. വീട്ടിൽ പോകാതെ, ഈ ഇളംപ്രായത്തിൽ കഠിനമായ ജീവിതചര്യകളാണ് ഇവർ പരിശീലിക്കുന്നത്. പിറന്നാളോ കുടുംബത്തിലെ മരണമോ മറ്റ് അടിയന്തിരാവശ്യങ്ങൾക്കോ അല്ലാതെ ഇവരെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കില്ല. കേവലം ഏഴാം ക്ലാസ് വരെ ഇവർക്ക് സാധാരണ സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസവുമില്ല. അതിനുപകരം അധ്യാപകർ മഠത്തിലെത്തി വേദേതര വിഷയങ്ങളിലും സ്കൂൾ പാഠങ്ങളിലും പ്രത്യേക ട്യൂഷൻ നൽകുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഏഴാം ക്ലാസ് മുതലാണ് ഇവരെ പുറത്തുള്ള സ്കൂളുകളിലേക്ക് അയച്ചു തുടങ്ങുക.

പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് തുടക്കം; സൂര്യാസ്തമയം വരെ കഠിന ചര്യകൾ

വീടുകളിൽ മറ്റു കുട്ടികൾ പുതച്ചുമൂടി ഉറങ്ങുന്ന പുലർകാല വേളയിൽ തന്നെ മഠത്തിലെ ഉണ്ണികളുടെ ഒരു ദിവസം ആരംഭിക്കുകയായി. മഴയായാലും കടുത്ത മഞ്ഞായാലും രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് തന്നെ ഉണരണം. തുടർന്ന് പടിഞ്ഞാറെ ചിറയിൽ കുളിയും പ്രഭാതവന്ദനവും. മുൻപ് പഠിച്ച വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചത്തിൽ ചൊല്ലി, ആചാര്യന് മുൻപിൽ നടത്തുന്ന സൂര്യനമസ്കാരം ശരീരവും മനസ്സും ഒന്നുചേരുന്ന അപൂർവ്വമായ ഒരു ഉപാസനയാണ്.

തുടർന്ന് 'സേവ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന സമൂഹപ്രാർത്ഥന നടക്കുന്നു. എല്ലാവരും ചേർന്ന് വേണുഗോപാല മൂർത്തിക്ക് മുന്നിൽ വേദസൂക്തങ്ങൾ ചൊല്ലുന്നു. ഇതിനുശേഷം ഓത്തുചൊല്ലൽ കൂടി കഴിഞ്ഞേ എട്ടുമണിക്ക് പ്രാതൽ കഴിക്കൂ. പ്രാതലിന് ശേഷം ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടു മണിവരെ ആചാര്യൻ ചൊല്ലുന്നത് കേട്ടുപഠിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത ഗുരുകുല രീതിയിലുള്ള വേദപാഠങ്ങളാണ്.

ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം സംസ്കൃതം, കണക്ക്, ഇംഗ്ലീഷ് തുടങ്ങിയ സ്കൂൾ വിഷയങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കും. അഞ്ചരയ്ക്ക് ശേഷമാണ് അല്പം കളിക്കാനുള്ള സമയം. സന്ധ്യയോടെ കുളിച്ച് സന്ധ്യാവന്ദനം, സഹസ്രനാമജപം, വീണ്ടും ഓത്തുചൊല്ലൽ എന്നിവയ്ക്ക് ശേഷം എട്ടുമണിക്ക് അത്താഴം കഴിക്കും. തുടർന്നാണ് സ്കൂൾ വിഷയങ്ങളുടെ ഗൃഹപാഠങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്. രാത്രി പത്തുമണിയോടെ മഠത്തിലെ വിളക്കുകൾ അണയുന്നതോടെ ഒരു ദിവസത്തെ ചര്യകൾ അവസാനിക്കുന്നു.

കേരളീയമായ ശൈലിയും മുദ്ര സമ്പ്രദായവും; ഇഎംഎസിന്റെ ഓർമ്മകൾ

കഠിന പ്രയത്നത്തിലൂടെ കേവലം നാലുവർഷം കൊണ്ടാണ് ഇവർ ഋഗ്വേദം മുഴുവൻ ഹൃദിസ്ഥമാക്കുന്നത്. ഇതോടൊപ്പം വേദമുദ്രകളും പദങ്ങളും ഇവർ സ്വായത്തമാക്കുന്നു. 'മുദ്ര' എന്ന സമ്പ്രദായം കേരളത്തിൽ മാത്രം കണ്ടുവരുന്ന അത്യപൂർവ്വമായ ഒന്നാണ്. ആചാര്യൻ കാണിക്കുന്ന കൈമുദ്ര നോക്കി, അത് ഏത് അഷ്ടകത്തിൽ, ഏത് ഓത്തിൽ, ഏത് വർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള അപാരമായ പ്രാഗത്ഭ്യം ഈ കുഞ്ഞു വിദ്യാർഥികൾ ആർജ്ജിച്ചെടുക്കുന്നു. പ്രത്യേകമായ ഉച്ചാരണ രീതിയും സ്വരവും മാത്രയും താളവും കൊണ്ട് കേരളീയമായ ഈ വേദാലാപന ശൈലി ലോക ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചതാണ്.

പ്രതിപദം, പ്രദോഷം, അഷ്ടമി എന്നീ ദിനങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് ഇവിടുത്തെ അധ്യയനത്തിന് അവധിയുള്ളത്. ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഈടുവെയ്പ്പായ മഹത്തായ വേദപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ദീപശിഖ അണയാതെ കാക്കുകയാണ് ഈ മഠം. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആചാര്യനായിരുന്ന ഇഎംഎസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് പോലും ബാല്യത്തിൽ ഇവിടുത്തെ വിദ്യാർഥിയായിരുന്നു എന്നത് ചരിത്രത്തിലെ കൗതുകകരമായ ഒരേടാണ്. മഠത്തിന്റെ പടികൾ കയറി തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ, തണൽ വിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ പുരാതന അരയാലിലകൾ പോലും വേദമന്ത്രങ്ങൾ മനനം ചെയ്യുകയാണോ എന്ന് ഏതൊരു യാത്രികനും ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചുപോകും.