കാഠ്മണ്ഡു: ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന കൊടുമുടിയായ 8,849 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള എവറസ്റ്റ് കീഴടക്കാൻ പ്രതിവർഷം ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ ചിലവഴിച്ച് പർവ്വതാരോഹകർ എത്താറുണ്ടെങ്കിലും, മലനിരകളുടെ അവസാന ഘട്ടം മനുഷ്യശരീരത്തിന് ഒട്ടും ജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അപകടം നിറഞ്ഞതാണ്. സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും 8,000 മീറ്ററിന് മുകളിലുള്ള ഈ പ്രദേശം 'ഡെത്ത് സോൺ' അല്ലെങ്കിൽ മരണമേഖല എന്നാണ് അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. മനുഷ്യശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം ഇവിടെ പൂർണ്ണമായും നിലച്ചുതുടങ്ങും. ഓക്സിജന്റെ അഭാവം മൂലം ഇതുവരെ 340-ലധികം ആളുകളാണ് ഈ മരണമേഖലയിൽ മാത്രം ജീവൻ വെടിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഏറ്റവും ഒടുവിലായി 2026-ലെ എവറസ്റ്റ് കയറ്റ സീസണിലും ഈ അപകടം വലിയ രീതിയിൽ ആവർത്തിച്ചു. ഈ വർഷം മാത്രം അഞ്ച് പർവ്വതാരോഹകരാണ് എവറസ്റ്റിൽ മരണമടഞ്ഞത്. ഇതിൽ കൊടുമുടി വിജയകരമായി കീഴടക്കി മടങ്ങുകയായിരുന്ന രണ്ട് ഇന്ത്യൻ സഞ്ചാരികളും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഡെത്ത് സോണിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ 'ഹിലരി സ്റ്റെപ്പ്' (Hillary Step) എന്ന ഇടുങ്ങിയ പാതയ്ക്ക് സമീപമാണ് ഇവരിൽ ഒരാൾ കുഴഞ്ഞുവീണ് മരിച്ചത്.

സമുദ്രനിരപ്പിലുള്ള ഓക്സിജന്റെ വെറും മൂന്നിലൊന്ന് മാത്രമാണ് 8,000 മീറ്ററിന് മുകളിലുള്ള ഈ ഡെത്ത് സോണിലുള്ളത്. ഇവിടെ മനുഷ്യശരീരത്തിന് പ്രകൃതിയോട് ഇണങ്ങിപ്പോകാൻ സാധിക്കില്ല. എത്ര പരിചയസമ്പന്നരായ ആളുകളാണെങ്കിലും ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർന്നുപോകും. ഹൃദയമിടിപ്പ് അമിതമായി വർദ്ധിക്കുകയും തലച്ചോറിലേക്കുള്ള ഓക്സിജൻ പ്രവാഹം കുറയുകയും ചെയ്യും. ഈ സമയത്ത് ചിന്താശേഷിയും ശരീരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണവും പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടും. ശ്വാസം മുട്ടിക്കൊണ്ട് വളരെ പതുക്കെ മാത്രം ചലിക്കുന്ന അവസ്ഥയെയാണ് പർവ്വതാരോഹകർ ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നത്. ശരീര കോശങ്ങളിലേക്കും അവയവങ്ങളിലേക്കും ഓക്സിജൻ എത്താത്ത 'ഹൈപ്പോക്സിയ' എന്ന അവസ്ഥയാണ് എവറസ്റ്റിലെ പ്രധാന വില്ലൻ. സപ്ലിമെന്ററി ഓക്സിജൻ സിലിണ്ടറുകൾ ഇല്ലാതെ ഈ കൊടുമുടിയിൽ ഒരു മനുഷ്യനെ എത്തിച്ചാൽ വെറും നാല് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അയാൾ അബോധാവസ്ഥയിലാവുകയും ആറ് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ മരണം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. ഹൈപ്പോക്സിയ ആദ്യം ബാധിക്കുന്നത് തലച്ചോറിനെയാണ്. ഇതോടെ വഴി തെറ്റിപ്പോകാനും സുരക്ഷാ കയറുകൾ ലോക്ക് ചെയ്യാൻ മറന്നുപോകാനും സാധ്യതയേറെയാണ്.

ഡെത്ത് സോണിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ക്യാമ്പ് 4-ൽ നിന്നാണ് സാധാരണയായി അവസാന ഘട്ട കയറ്റം ആരംഭിക്കുന്നത്. മൈനസ് 35 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് തണുപ്പിലും അതിശക്തമായ കാറ്റിലും 10 മുതൽ 15 മണിക്കൂർ വരെ സമയമെടുത്ത് വേണം മുകളിലെത്താൻ. ഓരോ പത്ത് ചുവടുകൾ വെക്കുമ്പോഴും ശ്വാസമെടുക്കാൻ പലതവണ നിൽക്കേണ്ടി വരും. ഇത്രയും ദുഷ്കരമായ സാഹചര്യമായിരുന്നിട്ടും 2026-ൽ എവറസ്റ്റിൽ പർവ്വതാരോഹകരുടെ വലിയ തിരക്കാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. ഒരു ദിവസം മാത്രം നേപ്പാൾ വഴി 274 പേരാണ് മുകളിലെത്തിയത്. ഇത് ഡെത്ത് സോണിൽ വലിയ തോതിലുള്ള ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കുകൾ ഉണ്ടാകാൻ കാരണമായി. ഈ പ്രദേശത്ത് കൂടുതൽ സമയം നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് സിലിണ്ടറിലെ ഓക്സിജൻ വേഗത്തിൽ തീരുന്നതിനും മരണത്തിലേക്കും നയിക്കും. കൊടുമുടി കയറുന്നതിനേക്കാൾ അപകടം നിറഞ്ഞതാണ് അവിടെനിന്നും താഴേക്കിറങ്ങുന്നത്. മുകളിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും മനുഷ്യന്റെ ഊർജ്ജം പൂർണ്ണമായും തീർന്നിട്ടുണ്ടാകും. പേശികൾ ബലഹീനമാകുന്നതോടെ ചെറുതായി കാൽവഴുതിയാൽ പോലും വലിയ താഴ്ചയിലേക്ക് വീഴാൻ കാരണമാകും.

ഈ മരണമേഖല മനുഷ്യശരീരത്തിലെ എല്ലാ അവയവങ്ങളെയും ഒന്നിച്ച് ആക്രമിക്കും. തലച്ചോറിൽ നീർക്കെട്ട് ഉണ്ടാകുന്ന ഹൈ ആൾട്ടിറ്റ്യൂഡ് സെറിബ്രൽ എഡിമ ,ശ്വാസകോശത്തിൽ വെള്ളം നിറയുന്ന ഹൈ ആൾട്ടിറ്റ്യൂഡ് പൾമണറി എഡിമ എന്നിവ ഇതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. ഇത് കാഴ്ചഭ്രമത്തിനും കടുത്ത ശ്വാസതടസ്സത്തിനും കാരണമാകും. കൂടാതെ ശരീരത്തിലെ പ്രധാന അവയവങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനായി വിരലുകളിലേക്കുള്ള രക്തയോട്ടം നിലയ്ക്കുന്നതോടെ 'ഫ്രോസ്റ്റ്ബൈറ്റ്' ബാധിച്ച് വിരലുകൾ ജീവനറ്റ് പോകും. ഡെത്ത് സോണിൽ അധിക സമയം ചെലവഴിക്കാതെ വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങുക, കാലാവസ്ഥ മാറുമ്പോൾ കൃത്യസമയത്ത് പിന്തിരിയുക എന്നിവയാണ് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഏക മാർഗ്ഗം.

കൃത്യമായ പരിശീലനമില്ലാത്ത പുതിയ ആളുകൾ പണം മാത്രം മുടക്കി എവറസ്റ്റ് കയറാൻ വരുന്നത് നിയന്ത്രിക്കാൻ കർണ്ണാടക പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങൾ തയാറാകണമെന്നും കൃത്യമായ സ്ക്രീനിംഗ് വേണമെന്നും എവറസ്റ്റ് റെക്കോർഡ് ജേതാവ് കെന്റൺ കൂൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മുതിർന്ന പർവ്വതാരോഹകർ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രകൃതി മനുഷ്യനെ അതിന്റെ പരമാവധി പരിധികളിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന എവറസ്റ്റിൽ 8,000 മീറ്ററിന് മുകളിൽ അതിജീവനം എന്നത് തികച്ചും താൽക്കാലികം മാത്രമാണ്.