കണ്‍സോളിന്റെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. ക്ലോക്കില്‍ സമയം കൃത്യം അര്‍ദ്ധരാത്രി പന്ത്രണ്ട്.

ഹെഡ്ഫോണ്‍ കാതുകളിലേക്ക് അമര്‍ത്തി, മൈക്രോഫോണ്‍ അല്പം താഴ്ത്തിവെച്ച് നടാഷ പതിവ് പോലെ ചിരിച്ചു. നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും ജനപ്രിയമായ എഫ്.എം. സ്റ്റേഷനിലെ 'മിഡ്‌നൈറ്റ് മെലോഡീസ്' എന്ന ലൈവ് ഷോയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

'ഗുഡ് മിഡ്‌നൈറ്റ് കൊച്ചി... ഉറങ്ങാന്‍ മടിക്കുന്ന മനസ്സുകള്‍ക്കായി നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആര്‍.ജെ. നടാഷ കൂടെയുണ്ട്. പ്രണയവും കാത്തിരിപ്പും ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഒരുപാട് പാട്ടുകളുമായി ഈ പാതിരാത്രിയില്‍ നമുക്കൊന്നിച്ച് സഞ്ചരിക്കാം...'

മൈക്കിന് മുന്നിലിരിക്കുമ്പോള്‍ നടാഷ പ്രണയത്തിന്റെ ദേവതയാണ്. അവളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ആളുകള്‍ പ്രണയം തിരഞ്ഞു. പക്ഷേ, സ്റ്റുഡിയോയുടെ എയര്‍കണ്ടീഷണര്‍ തണുപ്പില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവള്‍ തികച്ചും വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു.

സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ചില പരാജയങ്ങള്‍ കാരണം പ്രണയം വെറും കെട്ടുകഥയാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച, ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത ഒരു ഇരുപത്തിനാലുകാരി. മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രണയത്തിന് കാവലിരിക്കുന്നവള്‍ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു പ്രണയമുണ്ടാകില്ല എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ സിദ്ധാന്തം.

എന്നാല്‍, ആ പതിവ് സിദ്ധാന്തങ്ങളെല്ലാം തിരുത്തിക്കുറിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഒരു ഒക്ടോബര്‍ രാത്രിയില്‍ ആ ഫോണ്‍ കോള്‍ വരുന്നത്.

'ഹലോ നടാഷാ... ഞാന്‍ ആകാശ്.'

ഒരു പഴയ വിനൈല്‍ റെക്കോര്‍ഡില്‍ നിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന പാട്ടുപോലെ ഒരല്പം ഗാംഭീര്യമുള്ള, എന്നാല്‍ ഉള്ളില്‍ എവിടെയോ ഒരു കനം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ശബ്ദമായിരുന്നു അത്.

'പറയൂ ആകാശ്, ഈ പാതിരാത്രിയില്‍ എന്താണ് നടാഷയോട് പങ്കുവെക്കാനുള്ളത്?' അവള്‍ ട്രാക്ക് മ്യൂസിക്കിന്റെ വോള്യം അല്പം കുറച്ചു.

'എനിക്ക് പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കണം. ഈ നട്ടപ്പാതിരയ്ക്ക് എം.ജി. റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്ന ആരുമില്ലാത്ത സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകളില്ലേ? തനിച്ചാണെങ്കിലും അവ ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിന് വെളിച്ചം കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെയൊരു വെളിച്ചമാണ് എനിക്ക് പ്രണയം.'

അയാളുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാര്‍ത്ഥത നടാഷയെ എവിടെയോ സ്പര്‍ശിച്ചു. കേവലം ഒരു കോളര്‍ എന്നതിനപ്പുറം ആ ശബ്ദം അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പടരുകയായിരുന്നു. പിന്നെ അതൊരു പതിവായി. എല്ലാ ദിവസവും കൃത്യം പന്ത്രണ്ടരയ്ക്ക് ആകാശിന്റെ കോള്‍ വരും. അവന്‍ വലിയ കാര്യങ്ങളൊന്നും പറയില്ല. നഗരത്തിലെ വഴിയോരക്കാഴ്ചകള്‍, കപ്പലണ്ടി വില്പനക്കാരന്റെ പുഞ്ചിരി, രാത്രിമഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന മണ്ണിന്റെ മണം... അങ്ങനെ വളരെ ലളിതമായ കാര്യങ്ങള്‍.

ആഴ്ചകള്‍ കടന്നുപോയപ്പോള്‍, നടാഷ അറിയാതെ ആ ശബ്ദത്തെ കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അര്‍ദ്ധരാത്രിയിലെ ആ അഞ്ചുമിനിറ്റ് സംഭാഷണമാണ് തന്റെ ദിവസത്തെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷമെന്ന് അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയം വെറും ഭാവനയല്ലെന്ന് ആ ശബ്ദം അവളെ പഠിപ്പിച്ചു.

ഒടുവില്‍ ഒരു രാത്രിയില്‍, റേഡിയോയിലെ കര്‍ശനമായ നിയമങ്ങളെയെല്ലാം മറന്ന്, ലൈവ് ഷോയ്ക്കിടയില്‍ നടാഷ ചോദിച്ചു:

'ആകാശ്... എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒന്നു കാണണം. ശബ്ദത്തിനപ്പുറമുള്ള ആ ആകാശിനെ എനിക്ക് കാണണം. വരാമോ?'

അപ്പുറത്ത് ഒരു നീണ്ട നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ഒരു നേര്‍ത്ത നെടുവീര്‍പ്പോടെ അയാള്‍ പറഞ്ഞു: 'നാളെ വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണിക്ക്, ഫോര്‍ട്ട് കൊച്ചിയിലെ ആ പഴയ കടല്‍ത്തീര കഫേയില്‍ വരാം. മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ചുവന്ന റോസാപ്പൂവ് ഉണ്ടാകും.'

അടുത്ത ദിവസം അഞ്ചുമണിക്ക് മുന്നേ തന്നെ നടാഷ കഫേയിലെത്തി. കടലില്‍ നിന്ന് അടിക്കുന്ന കാറ്റില്‍ അവളുടെ മുടിയിഴകള്‍ പാറിപ്പറന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു റേഡിയോ തരംഗം പോലെ അതിവേഗം ഉയരുകയായിരുന്നു.

കഫേയുടെ ഒരറ്റത്തുള്ള മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ചുവന്ന റോസാപ്പൂവ് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ അരികില്‍, കടലിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന ഒരു യുവാവ്. നീല ഷര്‍ട്ടിട്ട്, ഒരല്പം താടി നീട്ടി, ശാന്തമായ കണ്ണുകളുള്ള ഒരാള്‍.

നടാഷ പതുക്കെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. അവളുടെ നിഴല്‍ കണ്ടതും അയാള്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവളാണെന്ന് മനസ്സിലായ നിമിഷം അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു അത്ഭുതവും ഒപ്പം മനോഹരമായൊരു പുഞ്ചിരിയും വിരിഞ്ഞു.

'ആകാശ്...?' നടാഷ പതര്‍ച്ചയോടെ ചോദിച്ചു.

അയാള്‍ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം തന്റെ ഫോണെടുത്ത് ഒരു വോയ്സ് നോട്ട് പ്ലേ ചെയ്തു. കഫേയിലെ നേര്‍ത്ത പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ആ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു:

*'ഹലോ നടാഷാ... ഞാന്‍ ആകാശ്. നീ വിചാരിക്കുന്ന ആകാശല്ല ഞാന്‍.'*

നടാഷ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് അവള്‍ ദിവസവും കേള്‍ക്കുന്ന അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ശബ്ദം വരുന്നത് മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആളുടെ തൊണ്ടയില്‍ നിന്നല്ല, ഫോണിന്റെ സ്പീക്കറില്‍ നിന്നാണ്!

അവള്‍ പകച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആകാശ് തന്റെ ബാഗില്‍ നിന്ന് ഒരു ഡയറിയെടുത്ത് വേഗത്തില്‍ എന്തോ എഴുതി അവള്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടി.

'മൂന്ന് വര്‍ഷം മുന്‍പൊരു ബൈക്ക് ആക്സിഡന്റില്‍ എനിക്ക് എന്റെ ശബ്ദം പൂര്‍ണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ് നടാഷ. വോക്കല്‍ കോഡിന് ഏറ്റ പരിക്ക് കാരണം എനിക്കിനി സംസാരിക്കാനാകില്ല. പക്ഷേ, റേഡിയോയില്‍ നിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതുമുതല്‍ തുടങ്ങിയതാണ് ഈ പ്രണയം. ഞാന്‍ ഡയറിയില്‍ എഴുതുന്ന എന്റെ ചിന്തകള്‍, എന്റെ കൂടെയുള്ള സുഹൃത്തിനെക്കൊണ്ട് നിന്റെ ഷോയിലേക്ക് വിളിച്ച് വായിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. ശബ്ദമില്ലാത്ത എനിക്ക്, ഈ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ശബ്ദത്തോട് തോന്നിയ പ്രണയം. എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക.'

എഴുത്ത് വായിച്ചുതീര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും നടാഷയുടെ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ണീരില്‍ മങ്ങിയിരുന്നു. അവള്‍ മുന്നിലിരിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ നോക്കി. ശബ്ദമില്ലാത്തവന്‍, സ്വന്തം പ്രണയം പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ സുഹൃത്തിന്റെ ശബ്ദം കടമെടുത്തവന്‍...

ആ നിമിഷം അവള്‍ ഒരു വലിയ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇത്രയും കാലം താന്‍ പ്രണയിച്ചത് ഹെഡ്ഫോണിലൂടെ കേട്ട ആ ആണ്‍ശബ്ദത്തെയല്ല, മറിച്ച് ആ ശബ്ദത്തിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ ഈ മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെയായിരുന്നു.

നടാഷ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. അവള്‍ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി ആകാശിന്റെ കൈകളില്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണീര്‍ തുള്ളികള്‍ ആ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന റോസാപ്പൂവിലേക്ക് വീണു പടര്‍ന്നു. ആകാശിന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. കടല്‍ക്കാറ്റില്‍ ആ മൗനം പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സംഗീതമായി മാറി.

അടുത്ത ദിവസം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി. മൈക്രോഫോണിന് മുന്നിലിരുന്ന് നടാഷ തന്റെ ഷോ ആരംഭിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ പതിവില്ലാത്ത ഒരു ആര്‍ദ്രതയും ദൃഢതയുമുണ്ടായിരുന്നു.

'ഗുഡ് മിഡ്‌നൈറ്റ് സുഹൃത്തുക്കളേ... ഇന്ന് ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു പാട്ട് മാത്രമല്ല തരുന്നത്, ഒരു വലിയ സത്യം കൂടിയാണ്. നമ്മള്‍ വിചാരിക്കുന്നത് പ്രണയിക്കാന്‍ വാക്കുകളും ശബ്ദവും വേണമെന്നാണ്. പക്ഷേ തെറ്റാണ്... ചില പ്രണയങ്ങള്‍ക്ക് ശബ്ദത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. ഹൃദയമിടിപ്പുകള്‍ മാത്രം മതി. അങ്ങനെയൊരു നിശ്ശബ്ദ പ്രണയത്തിന്, എന്റെ 'ശബ്ദമില്ലാത്ത ആകാശത്തിന്'... ഈ പാട്ട്.'

റേഡിയോ സ്റ്റുഡിയോയുടെ പുറത്തെ ഗ്ലാസ് വിന്‍ഡോയ്ക്കപ്പുറം നിന്ന് ആകാശ് അവളെ നോക്കി കൈവീശി പുഞ്ചിരിച്ചു. നടാഷ തന്റെ കണ്‍സോളിലെ ലൈഫ് ഹിറ്റ് ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തുമ്പോള്‍, ആ റേഡിയോ തരംഗങ്ങളില്‍ പ്രണയം കൂടുതല്‍ മനോഹരമായി ഒഴുകുകയായിരുന്നു.......