വറ്റിയ പകൽ

അതിൻ പിത്തള

പ്പാത്രത്തിലെ

ക്ലാവ് ചുറ്റിയ

വെയിൽ

നിശ്ചലചിത്രം പോലെ

ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ...

പുരാതനമട്ടിലാ

വെയിലിന്റെ കൊത്തുവേലകൾ;

ഒരു പയ്യന്റെ മൂക്കുത്തിയിൽ

മഴവിൽ ചിത്രപ്പണി

താണു വന്നിരിക്കുന്ന

പ്രാവിൻതൂവലിൽ

മഞ്ഞത്തിളക്കം

മടങ്ങുവാൻ നേരത്ത്

വഴിനീളെയിലകൾക്കുമേൽ

ഒന്നു തൊട്ടേച്ചു പിരിയുന്നു

വണ്ടികാ,ത്തിരുളുന്ന കണ്ണിലെ

പ്പകൽക്കെട്ട്

ചിത്രഭാഷയേയതിന്നറിയൂ

അതിനാലാണിന്നോളം

നിഴൽത്തരം കളയാതിരിപ്പതും

കല്ലിലും പുൽത്തുമ്പിലു

മൊരുപോൽ വീഴ്ത്തുന്നതും

വന്നു നില്‍ക്കുന്നൂ

ബസിൽ

നിന്നുമൂർന്നിറങ്ങുന്നു

ഇരുട്ട്

നടക്കുന്നൂ ആളുകൾക്കൊപ്പം,

ഇടവഴിയേ കായൽക്കരേ,

ചെന്നുകേറുന്നൂ

ബാറ്

രാത്രിയെന്നെഴുതുന്നൂ...

വേച്ചുവേച്ചിറങ്ങലുണ്ടൊടുവിൽ

ചിലയൂടുവഴികളുണ്ടാം

വെളിച്ചത്തിനും ഒളിക്കുവാൻ...