'ബുദ്ധനടനം'- എസ്. ജയകൃഷ്ണന്‍ എഴുതിയ കവിത

തെരുവിലിറങ്ങിയപ്പോള്‍
ഒരു തെറി പാറിവീണു.
അതെടുത്തു ചെവിയില്‍ തിരുകി
മുണ്ട് മാടിക്കുത്തി നടന്നു.

ഇണചേരല്‍ പരസ്യമായി
നിസ്സഹായമായ ശുനകവീര്യമോ
ചൂടുവെള്ളം വീണു പൊള്ളിയ
നാല്‍ക്കാലികളുടെ ദൈന്യമോകവിത
സ്പര്‍ശിക്കാത്ത ദുര്‍നടപ്പ്

വലിയ സ്വര്‍ണ്ണക്കടയിലെ
നാലാം മാളികയിലെ
അടച്ചിട്ട മുറിയില്‍ നടക്കുന്ന
ആഭിചാരമറിയാതെ,
നിരത്തിനടിയിലൂടെ
ഓളം തള്ളുന്ന
സമുദ്രത്തെയറിയാതെ,
വിണ്ട കാലടിയറിയാതെ.

ഇരുചക്രമായി മാറിയ
യുവാവ്, മുച്ചക്രത്തിന്റെ
രോദനമായൊരു കുടുംബം,
മേല്‍ക്കൂര തുറന്ന കാറിന്റെ പുളപ്പ്,
ലക്ഷ്യമറിയാതെ മെല്ലെയോടുന്ന
വാഹനങ്ങളില്‍ വേവിച്ചെടുക്കുന്ന
മനുഷ്യര്‍, ഭാഗ്യജാതകം
തേടിയൊരു വൃദ്ധ,
നിയമപാലകരുടെ
ഉദ്ധരിച്ച ലാത്തികള്‍ക്കു മുന്നില്‍
പതറുന്ന നഗരരാവുകള്‍...

നരകവഴികള്‍ പിന്നിട്ട്
നാല്‍ക്കൂട്ടപ്പെരുവഴിയില്‍
ഒരു നിമിഷം!

നേരെയൊരു രാജപാത,
പ്രാര്‍ത്ഥനകളുടെ
കൈചൂണ്ടികളുമായി
സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്ക്.

വലത്തേക്കുള്ള പാതയില്‍
കാവല്‍നായ്ക്കളുടെ മുരള്‍ച്ച,
നിലവിളികളും ആക്രോശങ്ങളും
മുദ്രാവാക്യങ്ങളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും
അസഹിഷ്ണുതാമുദ്രകളും
കൊതിപ്പിക്കുന്ന ചെങ്കോലിന്റെ
നിഴല്‍പ്പാടും ചോരമണക്കുന്ന
പോര്‍നിലങ്ങളും നിറഞ്ഞ,
അത്താണികളില്ലാത്ത
വരണ്ട പാത.

വൃക്ഷങ്ങള്‍ അതിരിട്ട
ഇടത്തേക്കുള്ള ഊടുവഴിയില്‍
തളംകെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന
നിഗൂഢത, ആഴമേറിയ
നിശ്ശബ്ദത.

ഉള്‍വനങ്ങളിലേക്കുള്ള
വശ്യമായ ക്ഷണം,
കാടകങ്ങളിലെവിടെയോ
ഒരു കിനാക്കണ്ണിന്റെ തെളിച്ചം.

ഒരിണപ്പക്ഷി മറുവിളിക്കായ്
കാതോര്‍ക്കുന്നു.
മഞ്ഞുതുള്ളിയെ
കാത്തിരിക്കുന്ന
നിശ്ചലമായ തടാകത്തില്‍
ഒരു തോണിക്കാരന്റെ
ഇരുണ്ട നിഴല്‍ച്ചിത്രം.

വസ്ത്രങ്ങളില്‍നിന്ന്
മോചിതനായി
സ്വയമറിയാതെ
യൊരുള്‍വിളിയില്‍
ഒരു ചുവട്.

ഉള്‍ക്കണ്ണില്‍
തെളിയുന്നു ബുദ്ധന്‍.