ഓരോ ചുമടും

ആവാഹിച്ചു-

മൂന്നു കല്ലുകളുടെ 

പാരുഷ്യത്താൽ....

ഭാരമിറക്കി 

നെടുംതൂണുകൾക്കു

താഴെ വിശ്രമിച്ചു-

ചോര വിയർത്ത 

പരുക്കൻ ജീവിതങ്ങൾ...

കദനകാവ്യങ്ങൾ

 ഉരുക്കഴിച്ചു-

ക്ലേശങ്ങളുടെ 

കൂട്ടുകാർ...

ഇച്ഛാശക്തിയുടെ

 കിതപ്പുകൾ

 ഏറ്റുവാങ്ങി-

നൂറ്റാണ്ടുകൾ...

ഓരോ ചുമടിലും 

കണ്ണാടി നോക്കി-

ആയിരം സ്വപ്നങ്ങൾ...

നെടുവീർപ്പുകൾ

കാലത്തിന്റെ-

തിരശ്ശീലയിൽ ഒളിച്ചു...

ഞാൻ മാത്രം

ഒന്നും പറയാനില്ലാതെ-

ഈ നാൽക്കവലയിൽ

 ഒരു മൂലയ്ക്ക്...