ദിവാകരന്‍ വിഷ്ണുമംഗലം എഴുതിയ കവിത കരുണക്കാതല്‍

ഉപഗുപ്തമഹാസ്വാമിൻ,

സമയമായെന്നു താങ്കൾ

കുറച്ചുനേരത്തെത്തന്നെ

ചൊന്നിരുന്നെങ്കിൽ

മതികെട്ടു മയങ്ങുമെൻ

മനോതലത്തിലേക്കൊരു

കുടിലാന്ധകാരം നീക്കും

മഹസ്സായേനെ!

എനിക്കെന്റെ തമസ്സാർന്ന

ജീവിതത്തിൻ വഴിനീളെ

ജ്വലിക്കുന്ന വെട്ടമായ് നീ

വന്നിരുന്നെങ്കിൽ,

ഒരുവേളയാശിപ്പൂ ഞാൻ;

വരുംവരായ്കകൾ ചൊല്ലാൻ

വരും വരുമെന്നു പാർത്തു

കിടന്നില്ലേ ഞാൻ?

കൃപാകര, പ്രിയസഖേ,

യീ സമാധിസമയത്തിൽ

എനിക്കെന്തു പ്രയോജനം

നിന്നുപദേശം!

ഉദയത്തിൽ തളിരില -

ത്തിണർപ്പുമായ്‌ കാത്തു ഞാനെൻ

ഹരിതകത്തുടിപ്പുമായ്

പടർന്നുകേറാൻ

സമയമായില്ലയെന്നെൻ,

അകം കാണാതന്നു നീയും;

അകന്നുപോയ്, നട്ടുച്ചയെൻ

ശിരസ്സു നീറ്റി,

കഴിഞ്ഞുപോയ് വിലയേറും

മഹനീയജീവിതത്തിൻ

മൃദുഭാവലതയെല്ലാം

കരിഞ്ഞുപോയി!

ഉദരത്തിലൂഷരമായ്,

പരമ്പരയ്ക്കകം നെയ്യും

അനുരാഗപരിമളം

തുളുമ്പുമണ്ഡം

അനുകമ്പാദീപ്തമാം നിൻ

കൺമുനയിൽനിന്നുയിർക്കും

ശരണരശ്മിയാലെന്റെ -

യകം തപിപ്പൂ!

നറുമണ്ണിൻ ഗന്ധമാർന്ന

പുതുമുള കാക്കുമുയിർ

ശമിക്കുന്നു, വ്യോമദീപം

അണഞ്ഞുപോകെ

തലതല്ലിയാർത്തു കടൽ

നിലവിളി നുരചിന്നി

ശമിക്കുന്നു വിഷാദത്താൽ

കരകൾ തോറും

കൊടുംശാന്തമംബരത്തിൽ

നിറയുന്നുസാന്ധ്യവർണ്ണം;

പടരുന്നൊരിരുൾ ചുറ്റും

പതുങ്ങിനിൽക്കെ,

ഭയമാണെന്നകം; മാംസ -

ബന്ധിതമാമനുരാഗം

ചിലമ്പിച്ച തന്ത്രിയെന്നിൽ

നിലച്ചുപോയി!