പോയവർഷത്തിൻ ഹൃദയതാളങ്ങളെൻ കൺകളിൽ ചിമ്മവേ, നാടും നഗരവും പുതുവർഷ പുലരിയെ വെൽക വെൽകെ, കോലായിലവളെത്തി സുന്ദരി, കറുത്ത മിഴികളിൽ അമ്പരപ്പോ ? പ്രത്യാശയോ?

അറിവീലയെങ്കിലും, എത്ര വാഗ്ദത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ കൈമാറി നാം ; രാവിനെ പുൽകി നേരം വെളുപ്പിക്കെ_ കാത്തുനിൽക്കുന്നു കാൽചിലംബണിഞ്ഞോരു നാളെകൾ .

വീണ്ടും പകലിന്റെ ഇതളുകൾ പതിയെ പെറുക്കി മാറ്റി, നിൻ കള്ളികൾ പൂകവേ ധ്രുത താളത്തിൻ മാഞ്ഞുപോകുന്നോരിന്നലകൾ.

നിൻ മിഴിയിളക്കങ്ങളുടെ കിതപ്പിൽ, നിഴൽ വിരിച്ചോരു ഛായയിലുറങ്ങും സ്മൃതികളൊക്കെയും 
ഇന്നിൻ്റെ ആരവത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകെ;
കാൺമൂ, ഞാൻ, ദിനരാത്രങ്ങൾതൻ മോഹപ്പൊലിമ എത്രയോ ഹ്രസ്വം;
എങ്കിലുംമെൻറെ ഓർമ്മകൾക്കെന്തു നീളം.

പാതിവിടർന്ന നിൻറെ കള്ളികൾ വെയിലിൽ, മഴയിൽ, രാവിൻറെ പെയ്തൊഴിക്കിൽ തുള്ളി തിമിർക്കെ, കാലമറിയാതെ  ധന്യരാക്കി നീ ഞങ്ങൾതൻ സന്ധ്യകൾ; എങ്കിലും ചോദിക്കയില്ല സഹയാത്രികേ 'തരികയെൻ ബാല്യ'മെന്നാകിലും, വിജയഭാവത്തിലാ കള്ളികൾ നീ എഴുതുമ്പോൾ, ഓർക്കുക ഞാനുമീ പൂഴിമണലിൽ ഒരാൺതരിയായ് നടന്നോരു കാലം.

മൗനമായ്  നാമറിയാതെയീ നിമിഷവും മഞ്ഞീടുമെങ്കിലും വീണ്ടുമൊത്തുചേരാം ശലഭങ്ങളെ പോലെ.

ചാരുതേ, നീ മീട്ടിയ ചതുരങ്ങളിൽ ഇനിയുമുണരട്ടെ യൗവന പ്രദീപ്തമാം ദിനങ്ങൾ; ജീവൻറെ പൊൻകതിർ തിളങ്ങിടട്ടെ നിൻ കള്ളികളിൽ.